Aşk, Elif Şafak

Birgün biri Ebu Hafs'a sordu:
"Sufi kime derler?"
Cevap: "Sufi, sufi kime derler diye sormaz."

Aşk, sanırım Elif Şafak'ın yedinci kitabı. Altı ilk mükemmel sayıdır. Yedi ise hemen her kültürde öne çıkmış neredeyse kutsal bir sayıdır.

İç içe geçmiş iki hikayeyi anlatıyor kitap. Günümüz ve 13. yüzyıl Konya'sını, Hz. Mevlana'yı.

Kitaptan etkilendiğim bölümler oldu. Mesela, Hz. Meryem'i işleyen sayfalar... Birçok yerde şiirlerimle bağlantılar kurdum. Şafak'ın kurduğu bir kaç cümle var ki, şiirlerime aynen alabilirim.

Bunların yanında eleştirilerim de var. Kitabın günümüz kahramanlarından Ella ve Aziz ancak kitabın sonunda güzelleştiler. Roman kahramanlarının dilinden yapılan anlatım bazı yerlerde kitabı zayıflatıyor. Örneğin, mutaassıp'un ilk anlatımı, roman olayından çok güncel haber niteliğinde.

Dine ilişkin bazı mevzular da var. Mesela, Kuran-ı Kerim'in yedi tertip üzerine okunması hadisi kitapta "biz sufiler bunu dört anlarız" diyerek, sanki kitap için değiştiriliyor. Şeriat ve tasavvuf arasındaki bağ zaman zaman kopuyor gibi oluyor. "Biz sufiyiz" vb cümleler kullanılarak kişinin tasavvuf tarafının benleşmesi söz konusu. Nasıl "ben alimim" diyen cahil ise (hadis var), kanaatimce "ben sufiyim" diyen de sufi değildir. "Sufi, sufi kime derler diye sormaz." Abdest kelimesi "aptes" olarak geçiyor, vb.

Bir de bir kiralık katilin, başlık parasını denkleştirmek derdinde olması pek inandırıcı gelmedi.

Kurgusu ile, Hz. Mevlana ile Şems dostluğunu günümüzden bir kesit ile beraber sunabilmesi açısından kıymetli bir eser.

Çok konuştum. Kitaptan bir alıntı ile susuyorum:

"Az konuş ki, çabuk pişesin."